Van Florida zonsondergang tot wereldwijd icoon: we blikken terug op de 25-jarige reis van de Nike Air Max Plus.

25 jaar na zijn sneakerontdekking is de Nike Air Max Plus nog net zo relevant als in 1998. Ontworpen door Sean McDowell, een toen nog jonge Nike-ontwerper die zijn vrije dagen doorbracht op de zandstranden van Florida, wist hij niet dat zijn pittoreske schetsen van de door gradiënten geïnspireerde zonsondergangen het begin zouden zijn van een geheel nieuwe sneaker.

Van zijn rijke kleurenreeksen tot zijn langdurige inzet in de lifestyle scene, dit is het verhaal van de Nike Air Max Plus en hoe hij de sneakergame, die we vandaag kennen en liefhebben, heeft getransformeerd.

Nieuw Begin

1997 was een behoorlijk uitdagend jaar voor het merk Beaverton. De sneakergigant kreeg te maken met veel kritiek op zijn sweatshop-producties in het buitenland en met een dringende deadline om een exclusieve sneaker voor Foot Locker te creëren. De spanningen waren op een hoogtepunt.

Het concept achter dit project met Foot Locker was het creëren van een nieuw Nike Air Max silhouet (dat het 'Sky Air'-project zou heten) dat tuned air technologie zou bevatten - de eerste in zijn soort die ooit op een Air Max silhouet werd toegepast.

Na 15 mislukte ontwerppogingen en Nike die een frisse blik op dit ontwerpproject nodig had, werden de teugels overgedragen aan McDowell, de nieuwste designpionier van het merk, die een prestatiesilhouet voor ogen had dat iets innovatiefs, levendigs en in overeenstemming met de traditionele elementen van prestaties en comfort bood.

Het Ontwerpproces

Qua design had McDowell zijn handen vol. De jonge ontwerper werkte aan een gestroomlijnde runner die teruggreep naar zijn gloriedagen in Florida. Technisch mesh bedekte de bovenkant, voorzien van exoskelet TPU overlays die door de schoen waren verwerkt om palmboomen na te bootsen, terwijl gradiëntkleuren het gevoel van de levendige zonsondergang van Florida gaven.

De laterale Swoosh was ook iets slanker en gestroomlijnder dan zijn eerdere Air Max-varianten, en dit kwam doordat McDowell aanvankelijk nooit had geleerd hoe hij het Swoosh-ontwerp correct moest tekenen.

Afbeelding met dank aan Nike Website

McDowell merkte ook op dat veel van de eerdere Air Max-iteraties reflecterende panelen aan de achterkant hadden, wat niet erg praktisch leek tijdens late avond- of vroege ochtendruns. Daarom voegde hij reflecterende accenten toe aan de toebox en tong om de zichtbaarheid te vergroten bij tegemoetkomend verkeer.

De zolen waren van een ander niveau van technische uitvoering: McDowell verwerkte een voorvoetstuk dat de voorste en achterste Air-units, elk geïnstalleerd aan de teen en hiel, verdeelde, wat inspiratie haalde uit de staart van een walvis.

original sketch of the Nike Air Max Plus

Afbeelding met dank aan Nike Website

Het doel van deze dynamische Air-tuned demping was om uitzonderlijk veerkrachtig comfort te bieden wanneer druk wordt uitgeoefend via de voorvoet. Het systeem bood ook schokabsorptie, flexibiliteit en stabiliteit, ter ondersteuning op lastiger terrein. Hij etste ook de 'verschillende hemisferen' van het rubber, wat voorheen ongezien was op eerdere Air Max-schoenen.

Tn Air logo

Hoewel onwillig, kreeg McDowell ook de instructie dat het nu kenmerkende TN-logo een prominent kenmerk van de Air Max Plus zou zijn, dus besloot hij het op de laterale hiel te plaatsen.

Hobbelige weg

Zoals bij elk technisch ontwerp, kreeg de Nike Air Max Plus te maken met complicaties, en dit was tijdens de productiefase. McDowell vloog naar Azië, waar hij kon begrijpen hoe hij de perfecte schaduwgradiënt kon creëren. Dit werd bereikt door een lichtere tint van een kleur te printen, gevolgd door donkere tinten erbovenop, en dit kostte slechts één sample om de gewenste multi-tonale look te creëren.

Afbeelding met dank aan @jonascozone via Instagram

Het probleem was echter dat McDowell te horen kreeg dat het TPU-ontwerp te groot was om in één keer te lassen, omdat dit het weefsel zou doen smelten of problemen zou veroorzaken met de hechting van het materiaal. Daarom besloten ze het lasproces in drie fasen te splitsen.

Na de lang geplande productie werd de Nike Air Max Plus uiteindelijk gepresenteerd aan Foot Locker, die zo onder de indruk was van het eerste ontwerp dat het oorspronkelijke reclameplan werd geschrapt.

De silhouetten werden in 1998 in de etalage van een sneakerwinkel tentoongesteld en trokken de aandacht van een zwerm schoolkinderen die graag wilden weten waar ze deze unieke sneaker konden kopen. Het technische maar even levendige silhouet werd snel populair en werd een van Nike Air Max's bestsellers van dat jaar, ondanks het vrij forse prijskaartje van $125.

Van Beaverton naar de wereld

Afbeelding met dank aan Skepta

In de beginjaren van zijn iconografie kreeg de Nike Air Max Plus zijn blijvende status in het VK en Australië, waarbij hij zijn eigen identiteit smeedde als de 'TN'. Een schoen die veel werd gedragen door de subculturele 'Chavs' uit de binnensteden en later aan de voeten van de typische Britse Roadman belandde. Down under, in Australië, verwierf hij bekendheid als de schoenkeuze van 'Eshay Lads', en verweefde hij zich in het weefsel van sociale expressie.

Laatste woorden

Vandaag, een kwarteeuw later, heerst de Nike Air Max Plus nog steeds oppermachtig. Zijn nalatenschap is niet alleen gegrift in de annalen van de sneakergeschiedenis, maar ook in het culturele weefsel van talloze gemeenschappen. Met zijn unieke ontwerp, baanbrekende technologie en blijvende populariteit is de Air Max Plus een bewijs van de kracht van innovatie en de blijvende invloed van een sneaker die de tand des tijds echt heeft doorstaan.

Dus, terwijl we terugblikken op 25 jaar Air Max Plus, kunnen we niet anders dan ons afvragen welke nieuwe horizonten dit iconische silhouet de komende jaren zal veroveren, en hoe het de sneakergame die we kennen en liefhebben, zal blijven vormgeven.

Om de verjaardag van de Air Max Plus te vieren, kijken we naar enkele van onze favoriete iteraties aller tijden.

Nike Air Max Plus TN 'Hyper Blue' (1998)